Sadece sana sarılarak uyuduğumda nefes alabiliyordum.
Beni kollarına aldığında, yüzümü masumiyetinin yurduna, o kimsesiz boynuna dayadığımda, kokunu kalbimle soluduğumda..
Uykun benim cennetimdi... Çünkü cennet, sadece ikimizin olabildiği yerdi benim için.
Ne sana aşık kadınlar, ne sevdiklerin, ne geçmişin, ne yarının... Uykunda sadece ikimiz vardık...
Aşkıma dar gelen sevgi sözcüklerine ihtiyacım yoktu orada.
Sana sevgimi anlatmaya, ispat etmeye ihtiyacım yoktu artık.
Aşkımızın kokusuydu sana beni anlatan, sana seni anlatan.
Beni gerçekliğin o soğuk, o köpüklü dalgalarıyla yutan ve alıp alıp senden ötelere savuran hayatın dışındaki tek kaçış tünelimdi uykun..**