Furuğ Ferruhzad


ikindi yelidir kovalayan Furuğ’u
bir fıskiyenin ayakları yürüyüşü
uçuyor başından başörtüsü

fiskoslara aldırmadan kederlere yürüyor
dağıtmak için ülkesinin kör, sağır havasını,
yürüyor yara bere içinde yumuşacık yüreği

ah Furuğ, güneşin lekeleyemediği cadı,
bir kazaydın kendine
bir geyiğin ölümü gibi oluyor
ölümün de

zamanın geçtiğini gölgelerden anlıyorum
sabırlı ince zarif ânlar
Furuğ okurken bir elmayı kokluyorum,
çocukluk işte o geniş bahçe


Ahmet Ada